Βήμα 1: μία κοινή νομισματική μονάδα
Αν η παλιά τιμή είναι σε δραχμές, τη μετατρέπουμε με την ιστορική σταθερή αναλογία 340,750. Αν έχουμε τιμές από χρόνια μετά το 2002, βρίσκονται ήδη σε ευρώ και δεν χρειάζεται μετατροπή νομίσματος.
Η μετατροπή δημιουργεί συγκρίσιμες ονομαστικές μονάδες. Δεν αφαιρεί την επίδραση του πληθωρισμού.
Βήμα 2: ίδια ποιότητα και ίδιο προϊόν
Μια τιμή για ένα λίτρο γάλα δεν συγκρίνεται αυτομάτως με μια τιμή για διαφορετική συσκευασία, ποιότητα ή ποσότητα. Αν θέλουμε συγκεκριμένο προϊόν, προσέχουμε τη μονάδα μέτρησης και τα χαρακτηριστικά του. Αν θέλουμε τη γενική μεταβολή τιμών, προτιμάμε έναν συνολικό δείκτη τιμών.
- Καταγράφουμε ακριβή ημερομηνία ή έτος της παλιάς τιμής.
- Χρησιμοποιούμε ίδια μονάδα: κιλό, λίτρο, τεμάχιο, υπηρεσία ίδιας περιόδου.
- Ξεχωρίζουμε την ονομαστική διαφορά από τη διαφορά λόγω γενικού πληθωρισμού.
Βήμα 3: προσαρμογή με δείκτη τιμών
Το αποτέλεσμα είναι μια εκτίμηση γενικής ισοδυναμίας αγοραστικής δύναμης, όχι «η σημερινή τιμή» ενός συγκεκριμένου προϊόντος. Για ελληνικές και ευρωπαϊκές συγκρίσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο Εναρμονισμένος Δείκτης Τιμών Καταναλωτή με σωστή αναφορά περιόδου και βάσης.